Zaburzenie ze spektrum autyzmu to najpoważniejsze i największe zaburzenie rozwojowe. Cały rozwój jest odmienny od powszechnego. Układ nerwowy osoby , która jest w spektrum, od najmłodszych lat rozwija się w sposób niestandardowy.
Zaburzenie ze spektrum autyzmu definiuje się go poprzez symptomy.
Objawy to:
– nieprawidłowości w obrębie komunikacji społecznej
– występowanie ograniczonych, powtarzających się wzorców zachowań, zainteresowań i i aktywności.
Częściej definiuje się je u chłopców (prawie czterokrotnie) niż u dziewczynek. U niektórych dzieci widać je już od chwili narodzin. Czasami dzieci rozwijają się prawidłowo nawet do około 3 roku życia po czym może nastąpić regres.
Przyczyny powstania nie są do końca wyjaśnione. Przypuszcza się, że występowanie go ma podłoże genetyczne. Niektórzy uważają, że wpływ mają też uwarunkowania środowiskowe jak na przykład wiek rodziców czy fakt przedwczesnego przyjścia na świat przez autystyczne dziecko. Powszechnie mówi się, że występuje u jednej na sto osób w populacji.
Częstym sformułowaniem jest także tak zwany autystyczny umysł. Oznacza to posiadanie odmiennego stylu myślenia, uczenia się i nawiązywanie relacji międzyludzkich.
Autyzm u każdej osoby występuje inaczej. Każda osoba ma nieco inne objawy i trochę inne nasilenie objawów. Dlatego mówimy o tak zwanym spektrum autyzmu. Niektóre osoby dorosłe są bardzo samodzielne, inne potrzebują wsparcia innych osób na co dzień.